Wisselschema maken voor je hockeyteam

Waarom een raster niet werkt

De meeste wisselschema's zijn een tabel van posities maal blokken. Zo'n raster laat een toestand zien: wie staat waar in blok drie. Maar langs de lijn stel je een andere vraag, namelijk wie er nú wisselt met wie. Om dat af te lezen moet je twee kolommen naast elkaar leggen, precies op het moment dat je daar geen tijd voor hebt.

Bovendien wisselen er in zo'n raster vaak meerdere speelsters tegelijk van plek, waardoor niemand meer weet waar ze moet gaan staan.

Eén bankplek, een klein groepje veldplekken

Geef elke wisselplek een eigen groepje veldplekken en een eigen interval. Bijvoorbeeld: wissel 1 draait mee met de twee backs, elke tien minuten. Wie op de bank zit komt erin, en degene die eruit gaat is de volgende in het rijtje.

De regel die het leesbaar maakt: wie erin komt, neemt de plek die vrijkomt. Daardoor is elke wissel één regel, met een plek die klopt.

Waarom het eerlijk uitkomt

Neem een groep van vier leden om drie veldplekken, en laat hem draaien op de kwarten. Zeventig minuten zijn dan vier beurten van 17,5 minuut, en met vier leden zit iedereen precies één beurt op de bank: 52,5 minuten per speler, ongeacht wie er begint. Je hoeft niets bij te houden, het volgt uit de groep.

Deelt het aantal beurten niet netjes door het aantal leden, dan scheelt het hoogstens één beurt tussen de speler met de meeste en die met de minste minuten. Zeven beurten over vier leden betekent dat één speler één keer op de bank zit en de andere drie twee keer.

Wil je iemand meer laten spelen, maak haar groep dan kleiner of geef die groep een langer interval. Dat is één getal aanpassen in plaats van een raster opnieuw invullen.

Wat je meeneemt naar het veld

Per wisselmoment één kaartje met één regel per groep: deze plek, die eraf, die erop. Op de telefoon langs de lijn, of op papier in de dug-out voor als je handen vol staan. En achteraf de speeltijd per speler, zodat je bij de eerste ouder die het vraagt kunt laten zien dát het eerlijk was.